نویسنده: ماریو بارگاس یوسا

توجمه: عبدالله کوثری

نشر: لوح فکر

گفتگو در کاتدرال رمانی از جامعه‌ی دیکتاتور زده‌ی پرو است. بارگاس یوسا از این نکته در شگفت است که گاه خود مردم عادی نیز به کمک دیکتاتورها می‌شتابند و در لباس «دیکتاتورهای کوچک» به یاری آن‌ها می‌روند. به اعتقاد وی، بیشتر از آن که «دیکتاتور بزرگ» فاجعه باشد، «دیکتاتورهای کوچک» که در اصل خود ملت‌اند، فاجعه هستند.

ساخت اصلی داستان بر گفتگوها استوار است؛ ترتیب مشخصی در آوردن گفتگوها نیست و همین نکته خواندن این کتاب را لذت بخش از هر کتابی می کند. لذت از قدرت نویسنده در آفرینش این کتاب.

به گفته عبدالله کوثری، این کتاب در زمانی منتشر شد که کم و بیش اوج دوران شکوفایی ادبیات آمریکای لاتین بود و نویسندگانی چون «مارکز» و «فوئنتس» و «کورتاسار» که همه دست کم ده سال مسن‌تر از بارگاس یوسا بودند، به شهرت جهانی رسیده بودند. در آن روزها ادبیات آمریکای لاتین بیشتر مترادف با رئالیسم جادویی بود، اما بارگاس یوسا در گفتگو درکاتدرال سبکی کم وبیش رئالیستی برگزیده و کارش با همه آن نویسندگان تفاوت دارد. ساختار «گفتگو در کاتدرال» که استوار بر گفتگوهای متعدد است، تا آن زمان در ادبیات آمریکای لاتین و تا آنجا که می‌دانم در ادبیات جهان بی‌سابقه بود. گذشته از ساختار کتاب، پرداخت شخصیت‌های گوناگون که بی‌اغراق تمامی اقشار و طبقات جامعه پرو را می‌توان در آن‌ها باز شناخت و نیز گستره ی وسیع مضامینی که در کتاب مطرح می‌شود، از ویژگی‌های ممتاز این رمان است.

.

..

به نظر من یک نکته ظریف در کتاب هست و اون اینه بارگاس یوسا در همه جای کتاب وقتی که از دیکتاتورها حرف می زنه، جمله و تصویری هم از روسپی های کتاب بیان می کنه. مثل این که جامعه دیکتاتوری و روابط بین سران اون و تشکیل جلسه ها و ... همه چیزی مانند  روابط روسپیان  با دیگران و یا با هم هست. این نکته درصفحه ی 353 تا 356 کتاب به اوج خودش می رسه .

..

کتاب بسیار عالی است و خوندنش رو حتماً توصیه میکنم.